Główna bohaterka – Ki (Roma Gąsiorowska) nie zgadza się na ograniczenia jakie narzuca jej zajmowanie się własnym dzieckiem. Nie chcąc powielać schematu własnej matki, ucieka od stereotypu samotnej, umęczonej kobiety z dzieckiem. Stara się żyć kolorowo, szybko i intensywnie. Związki Ki z mężczyznami nie należą do obiecujących, choć właśnie trudne relacje pomagają jej dojrzeć do miłości i odpowiedzialności za siebie i swojego synka. Obowiązkami opieki nad małym umiejętnie obdziela towarzystwo wokół siebie. Kocha swojego synka, ale jednocześnie chce się realizować na innych polach. Ucieka w świat prowizoryczny i rozdmuchany, mieniący się blichtrem, który ją pociąga. Ucieka w świat, do którego aspiruje, a którego częścią nigdy nie będzie. Spotkany po drodze Miko to zderzenie z odległym biegunem, do którego nigdy nie dotrze. Mimo to biegun magnetyzuje i intryguje…

30-letnia Ama (Dereszowska) jest odnoszącą sukcesy, zimną i skuteczną „łowczynią głów” dla międzynarodo­wych korporacji. Wiedzie typowe życie bogatej i niezależnej warszawskiej singielki, która rozładowuje stres w nocnych klubach, bawiąc się do rana i podrywając przypadkowych mężczyzn. Jednak pod pancerzem oschłej i nieprzystępnej karierowiczki ukrywa osobiste nadzieje związane z posiadaniem dziecka, z którego już raz kiedyś zrezygnowała dla pracy. W trudnych chwilach wspiera ją najlepsza przyjaciółka Edyta (Olszówka), tro­chę zwariowana artystka, która właśnie weszła w nowy związek z policjantem Rafałem (Więckiewicz).

Po pięciomiesięcznym rejsie załoga statku kapitana Romana Markowskiego z niecierpliwością oczekuje wejścia do portu w Świnoujściu. Okazuje się jednak, że wszystkie nabrzeża są zajęte i trzeba czekać kilka dni na redzie. Wiadomość ta wywołuje wzburzenie, jeden z marynarzy wyskakuje za burtę, aby wpław dopłynąć do brzegu, a drugi oficer, przyjaciel kapitana Ryszard Kalewik ulega ostremu atakowi depresji i zostaje motorówką odstawiony do szpitala. Zachowywał się on dziwnie już od powrotu na statek w Hamburgu po czterodniowej nieobecności, za co grożą mu poważne konsekwencje służbowe. Gdy statek wreszcie wchodzi do portu, kapitan Markowski nie znajduje w tłumie oczekujących swej dziewczyny, Teresy, dom także zastaje pusty. Teresa jest aktorką, ma liczne grono przyjaciół, uważa, że Roman nie ma prawa skazywać jej na nieustanne wyczekiwanie. Wkrótce jednak się spotykają i pogodzeni snują plany długiego, wspaniałego urlopu, zamierzają też złożyć wizytę mieszkającym w Ostródzie rodzicom Teresy. Markowski odwiedza w szpitalu psychiatrycznym Kalewika, który wyjawia mu przyczynę spóźnionego powrotu na statek - wahał się, czy nie zostać w Hamburgu na stałe. Teraz, spodziewając się zakazu pływania, jest przerażony perspektywą życia na lądzie. Telefon od byłej żony Barbary przypomina kapitanowi o obowiązkach rodzicielskich. Ich syn Robert, od dwóch lat mieszkający u rodziców Romana, czasami znika. Barbara uważa, że powinni z synem poważnie porozmawiać i proponuje wspólny wyjazd do dziadków. Kartka od Roberta, którą zdziwiony Roman zastał po powrocie, wyjaśnia sprawę - w tajemnicy przed opiekunami zdawał on egzaminy do Wyższej Szkoły Morskiej i został przyjęty. Na czas studiów chciałby zamieszkać u ojca. Rodzice nie są zachwyceni, że syn sam zadecydował o swej przyszłości. Barbara obawia się, że straci go ostatecznie, Roman, dumny, że syn idzie w jego ślady, przeczuwa jednocześnie komplikacje z Teresą, gdy Robert zamieszka w jego domu. Rodzinne spotkanie zostaje przerwane, gdyż Ro

Na film się składają dwie nowele: "Obecność" i "Wielki podryw" Bohaterami ich są młodzi ludzie, wkraczający w dorosłe życie, postawieni przed dojrzałym i świadomym wyborem.

Akcja utworu toczy się w roku 1980. Główny bohater, Miś, jest młodym architektem, który za wszelką cenę próbuje pozostać uczciwy wobec siebie. Pewnego dnia wychodzi na ulicę z transparentem: "Absolwent uczelni technicznej szuka pracy nie wymagającej kompromisów". Zostaje aresztowany. Za kratkami wspomina kilka ostatnich lat swego życia. Nie były one łatwe. Wspólnie z grupą kolegów zaprojektował osiedle mieszkaniowe. Projekt dostał nagrodę. Niestety, później, wskutek nacisków "góry", młodzi zapaleńcy musieli kolejno rezygnować z kina, żłobka, przychodni, basenu, przedszkola... Wreszcie zostały tylko bloki. Postawieni wobec krytyki decydentów członkowie nagrodzonego zespołu ujawniają różne postawy - od "pragmatyzmu" i oportunizmu do otwartego buntu. Więzi między kolegami zaczynają się rozluźniać, szybko zaczynają się "dezercje". Wojtek projektuje wille dla notabli, Kazik jest gotów zrobić wszystko dla kariery, Sylwia zamienia się w biernego obserwatora. Tylko Miś chce pozostać bezkompromisowy i wierny swym młodzieńczym ideałom. Okaże się też, że Bogdan załamał się w śledztwie i złożył obciążające kolegów zeznania . . . Miś rezygnuje ze swojego stanowiska i pracuje jako robotnik, a w sierpniu 1980 roku bierze udział w strajku budowlanych.