Kontynuacja"Rysopisu" - doskonałego debiutu Jerzego Skolimowskiego. Na tle groteskowo ukazanej rzeczywistości socjalistycznej Polski lat 60-tych reżyser (i jednocześnie odtwórca głównej roli) ukazuje rozterki duchowe 30-letniego mężczyzny, który nie umie dojrzeć do wyzwań stawianych mu przez los.

Wzruszający film o matce i synu, którzy pomimo problemów alkoholowych i finansowych starają się iść przez życie. Matka szuka wsparcia u swoich kochanków choć jej największą miłością jest jej syn, dla którego jest w stanie zrobić wszystko. Filmowi dodaje uroku genialna gra dwójki głównych bohaterów.

Jest lipiec 1995. Na wielki koncert zorganizowany przez Jurka Owsiaka przyjeżdża Kuba Mitura z małą córeczką, Zuzą. Kuba opowiada dziewczynce historię swej młodości. Jest rok 1988. Dziewiętnastoletni Kuba jest zbuntowanym chłopakiem o dwukolorowych włosach. Nie uczy się i nie pracuje. Mieszka z ojcem, emerytowanym wojskowym, rozgoryczonym i apodyktycznym, i z ciotką. Pewnego dnia Kuba spotyka Dianę, piękną i ekscentryczną kobietę, o kilkanaście lat od niego starszą, a więc osobę z "wrogiego świata".

Reżyserski debiut Arkadiusza Jakubika rozgrywa się na wielu płaszczyznach. Jedną z nich jest, jak w tytule, prosta historia miłosna. Jednak równolegle z nią i na tych samych prawach istnieje rzeczywistość tworzenia filmu. Para scenarzystów wychodzi od mglistej idei, pary bohaterów, jakiejś relacji. Na początku widzimy tylko proces twórczy i burzę mózgów, skojarzenia, pomysły. Obserwujemy proces selekcji, wyboru miejsc, głównych wątków, aktorów grających pierwszoplanowe role. Z czasem widzimy coraz więcej "aktorów" i "scenografii" i w końcu na naszych oczach zaczyna się "realizacja". Film powstaje w pociągu, więc ciasne wnętrza potęgują wrażenie zacieśniania się akcji i wątków. Od tego momentu jesteśmy ciągle zaskakiwani, scenarzysta bawi się widzem pokazując relacje między aktorami na przemian z uczuciami bohaterów których grają. I nigdy nie wiemy czy znajdujemy się w filmowej fikcji czy w równoległej filmowej rzeczywistości.

"Próba syntezy przemian społeczno - kulturowych w Polsce Ludowej, pokazana przez pryzmat historii życia chłopskiego syna, który dzięki uporowi oraz niesłychanej sile woli pokonał bariery klasowe i pokoleniowe, przypłacając to jednak szczęściem własnym i swoich najbliższych. Droga Michała Topornego, chłopskiego syna, który zdobywa wykształcenie, zajmuje coraz wyższe stanowiska, lecz odrywa się od swego środowiska. Porzuca żonę i syna, żeni się z dziewczyną "z dobrego domu". Małżeństwo nie wytrzymuje próby - znudzona żona znajdzie sobie kochanka. Michał postanawia zająć się wychowaniem swoich synów, z pierwszego i drugiego małżeństwa, Odwiedza wraz z nimi rodzinną wieś. Obrzucony kamieniami samochód wpada do wody i tonie. Synowie uczestniczą w spaleniu starej chałupy, w której urodził się ich ojciec